Wiersze- od 17.12.2010 anioł, kwiat, miłość, poezja, wiersz, Wiersze 12:08 am
Dziki przyniósł mi Cię wiatr
W cichej pustce echo wniósł
O melodii Twego głosu
Jakby anioł z nieba spadł
Żeby w zagubieniu mógł
Na swych skrzydłach mnie unosić
I polecieć w lepszy świat
Gdzie nie sięga wzrok zawistny
Ani gorycz cudzych słów
W dłoni Twojej kwiat
A w nim czas jest przyszły
Który chcesz mi dać
Opowiadania opowiadania, opowiadanie, thriller, ucieczka 11:33 am
Nie pamiętała, co się stało. Obudziła się w jakimś pomieszczeniu. Ściany były obdarte, na kawałkach gołych murów jakieś niewyraźne graffiti. Było strasznie zimno, ona siedziała bosa.
Wstała. Wyjrzała przez okno. Ościeżnica była obdarta, szyby mocno zabrudzone. Podeszła do drzwi, chwyciła za zardzewiałą klamkę. Zamknięte. Wyjęła wsuwkę ze swoich długich, rozczochranych blond włosów. Przyklęknęła przy drzwiach i zaczęła nią poruszać w zamku. Po kilu minutach udało się jej otworzyć.
Była w jakimś opuszczonym budynku. Na korytarzu strasznie śmierdziało, trochę stęchlizną, trochę moczem. W oddali przebiegł szczur. Szła ostrożnie przed siebie. Korytarz był długi i obskurny. Z sufitu wystawały kawałki desek. Doszła do końca korytarza, skręciła w lewo. Na wprost były schody, zabezpieczone kratą. Metal był mocno zardzewiały, a samo zabezpieczenie dość liche. Zeszła w dół, do piwnicy. Ta wydawała się nie mieć końca.
Kolebkowe, murowane sklepienie i małe okna wzbudzały tylko dodatkowo w niej grozę, ale nie poddawała się, szła przed siebie. Co chwilę drogę przebiegały jej szczury. W pewnym momencie natknęła się na wielkie, świecące oczy. W kącie siedział skulony pies. Był bardzo wychudzony i skomlał. Podeszła do niego. Jej błękitne oczy na chwilę znalazły się na tej samej wysokości, co wielkie psie gały. Pies zerwał się i uciekł. Wiedziała, że to jej jedyna szansa i nie może się wycofać.
Chwyciła kawałek deski. Rozejrzała się dookoła. Odsunęła lekko i z całej siły uderzyła nią w okno. W obawie, że ktoś mógł usłyszeć dźwięk tłuczonego szkła, czym prędzej podskoczyła i chwyciła za obramowanie. Kawałek wystającego szkła rozciął jej dłoń. Otwór był niewielki, ale ona sama była bardzo szczupła i zmieściła się w nim. Rozpaczliwie podciągała się, aż w końcu udało jej się przepchać.
Na zewnątrz było pełno śniegu. Krajobraz przeraził ją. Była w jakichś opuszczonych ruinach. Podniosła się, rozejrzała dookoła. Było ciemno. Wiedziała, że jest w jakiejś opuszczonej dzielnicy. Na śniegu widniały już czerwone plamy z kapiącej z jej rozciętej ręki krwi. Zerwała się i zaczęła biec przed siebie. Nie miała kompletnie pojęcia, czego może się spodziewać.
Dobiegła do płotu, zaczęła słyszeć jakieś niskie ludzkie głosy. Płot był betonowy, na górze miał resztki kolczastego drutu. Wiedziała, że musi zaryzykować, od tego zależy jej życie. Pomimo odmarzniętych już stóp, rozpaczliwie zaczęła się wspinać po obiekcie. Wkładała dłonie w szczeliny między kamiennymi płytami. Po drugiej stronie były krzaki.
-Ucieka!- usłyszała męski krzyk.
Zamknęła oczy i skoczyła.
Ciąg dalszy nastąpi…
Kartki z pamiętnika depresja, egoizm, przemyślenia, terapia, wspomnienia 1:42 am
Budujesz swój świat. Na fundamentach z poglądów narzucanych przez otoczenie, cegiełka po cegiełce doświadczeń, stawiasz obiekt. Czas jest zaprawą… W pewnym obmurujesz się tak, że nie widać cię już w ogóle… Masz takie jedno okienko, przez które każdy może zobaczyć tylko to, na co pozwolisz…
Tkwisz w tej twierdzy, masz ochotę wyjść. Ale mimowolnie się alienujesz, paraliżuje cię strach. Próbowałaś- ktoś tylko rzucił w ciebie kolejną cegłą, którą budowałaś swoją fortecę. Chciałaś żyć inaczej, ale paniczny lęk przed oddaleniem się…
Wyszłaś. Uśmiechnęłaś się. Uwierzyłaś w kilka kłamstw. Skąd mogłaś wiedzieć, że ktoś po prostu miał ochotę się zabawić? Zbyt długo tkwiłaś osamotniona, żeby wiedzieć, że ktoś może cię oszukać.
Pamiętałaś, byłaś olewana. Milczałaś…
…
Dobrowolnie, jako kompletny wrak człowieka zapukałam do drzwi. Płacę, aby ktoś pomógł rozwalić tę twierdzę. To nie jest planowane wyburzenie- dynamit i nie ma. Bum. Nie. Najpierw dach mojego schronienia. A gdy zaczął padać deszcz, to prosto na mnie. Bałam się go, teraz nie miałam już innego wyjścia, jak go doświadczyć. Potem ściany poszczególnych kondygnacji. Nie dość, że opady atmosferyczne, to i jeszcze wiatr, bo przegród nie ma, aby chronić… Czas na fundamenty…
Jestem mentalnie bezdomna. Widzę tylko ruiny swojej psychiki. Wiem, że muszę coś zrobić z gruzem. Wiem, że muszę od nowa zbudować sobie schronienie. Ale najpierw starannie je zaprojektować, zgodnie z własnymi normami.
Na zewnątrz nie jest tak źle, jak myślałam. Całkiem mi się tutaj podoba. Trochę czuję się samotna, ale na pewno mniej, aniżeli siedząc w tej wieży.
Wiem, że pewnie nigdy nie usłyszę słowa przepraszam od wielu osób. Wiem, że niektórzy nigdy się nie zmienią. I wiem też, że nie jestem winna czyichś dziwnych poglądów, zachowań, nabytego chamstwa…
Pewnie niejednej osobie dam jeszcze szansę, jeśli będzie potrafiła się przyznać i wyrazić skruchę. Już kilka takich postaci na nowo zawitało w moim życiu…
Życie nauczyło mnie egoizmu. Nie mam już ochoty uchylać nieba osobom, które na to nie zasługują, a później obrywać piorunami z chmur. Dlaczego ja mam pamiętać o kimś, kto nie pamięta o mnie? Dlaczego mam być miła dla kogoś, kto jest chamski dla mnie? Dlaczego mam się starać o kogoś, kto nie stara się o mnie? Dlaczego ktoś ma podejmować za mnie decyzje, skoro nie umrze za mnie?…
Obrazy dziecko, obraz, Obrazy, portret, rysowane, szkic, szkice, szkicowane 11:02 am
Felietony felieton, Felietony, przedstawienie, rola, scenariusz, wariaci, wariat, wariatka, życie 10:03 am
Przedstawienie dobiegło końca. Widzowie wyszli z Sali. Oklaski.
Była komedia, był romans. Scenariusz pisany przez dwie osoby. Niektóre kwestie pokrywające się, inne kompletnie odbiegające od siebie. Chciałoby się, aby były nieoczekiwane zwroty akcji, jednak wszystko przewidywalne do bólu.
Aktorzy z łapanki. Nie było żadnych castingów. Przez przypadek główne role powierzone dwóm wariatom. Wariatka wierna do bólu, emocjonalna. Wariat bawidamek, myślący niekoniecznie narządem pod pokrywą czaszki. Wariatka czekała, wariat dmuchał na zimne i gorące, dymał powietrzem i innymi substancjami.
Zaczęło się pięknie. Mógł być happy end. Happy nie był, ale end w końcu jest. I chociaż telenowela, to jednak bardziej korzeniami w południowej Ameryce. Żaden klan, żadna inna mdła, operowa produkcja, która końca nie ma. Skończyło się na tragedii.
Bohater tragiczny. Cokolwiek by nie zrobił i tak będzie źle. Dlatego wydaje oświadczenie. Wyrzuca wszystkie niedopowiedzenia, wszystko, co kumulował poza scenariuszem. Już mu wszystko jedno. Skoro to i tak end, to co się będzie szczypał. Jak już kończyć, to z pompą.
Są recenzje. Opowieść zdawała się być przewidywalna. Sęk w tym, że główną rolę grała wariatka. I nie byłaby sobą, gdyby chociaż na koniec czegoś od siebie nie dodała.
Trwają castingi. Nie, główna bohaterka jeszcze nie jest jakoś specjalnie ułożona od środka. Ale ma nauczkę. Nie będzie już więcej żadnych scenariuszy pisać. Będzie improwizować. Nie będzie już nikogo zaczepiać i obsadzać w swoim przedstawieniu. Kto chce, niech przychodzi na casting. Albo przejdzie, albo nie.
Kręcą się po planie, różnorakie gagi z prób. A właściwie z przedpremiery. Co się na premierze będzie działo, to już życie pokaże…
Bajki dla dorosłych and Felietony bajka, bajka dla dorosłych, bajki, bajki dla dorosłych, felieton, Felietony, królewicz, królewna, książę, księżniczka, śpiąca królewna 1:28 pm
Z królewny miała tyle, co woźna z dyrektora. Ale traktował ją jak królewnę, co było krokiem w stronę archetypu księcia. A księciem to on nie był, co jedynie frajerem, jakich wiele. Ale że to bajka o królewnie, co się nałykała środków psychoaktywnych z powietrza, w którym wędrowały słodkie słówka prowizorycznego księcia, przyjąć należy odpowiednio dostojną i patetyczną oprawę.
To było wcale nie tak dawno temu i wcale nie tak daleko. Nie jest to historia ani nowa, ani jakaś specjalnie wyjątkowa, acz zapewne Freud by się nią zainteresował. Była sobie kobieta, młoda, nawet ładna, nawet zgrabna. Całkiem inteligentna, ale z jakimiś tam wadami, żeby nie trącić o marysuizm. Był sobie mężczyzna, a raczej dziecko wyrośnięte, co kobietę ową chciał, jak student sesję, zaliczyć, acz z wynikiem na teście (na dziecko) negatywnym.
Samica wcale samcem zainteresowana specjalnie nie była. Ale samiec, jak to przedstawiciel swojego rodzaju, obrał sobie właśnie tę samicę jako cel. Słodził, ściemniał, kręcił, mącił, aż w końcu jej psychika zawirowała wokół jego wyimaginowanej osobowości. Wyimaginowanej, bowiem kiedy fenyloetyoamina pobudza gruczoły dokrewne do produkcji hormonów takich jak serotonina, noradrenalina, dopamina i endorfiny, to obiekt ją wywołujący widziany jest w naprawdę skrzywionym zwierciadle. Sęk w tym, że to lustereczko swoją krzywizną wyrównuje zakrzywienia danej osoby. A gdy pęknie… to już inna bajka, o Królowej Śniegu, a przecież zajmujemy się tą śpiącą laską.
Oczarował tę królewnę, tak i ją traktował, słodził, wiersze płodził, po czym szpilę w bok poprzez skok w tę samą stronę wbił biednej dziewczynie. Ale że ściemniać potrafił, czujność jej uśpił. Wyruszył na wojnę, a ta, jak w średniowieczu, czekała na swego nieudolnego ukochanego. A na wojnie, jak na wojnie- nie można walczyć cały czas. Łupy się zdobywa, łupami się chwali. Że te łupy niespodzianki w postaci chorób wenerycznych mogą mieć, to już dodatek, o którym w bajkach się nie wspomina. Na wojnie walczy się o porządek, a więc akcja rozgrywa się w konkretnym bałaganie, by nie rzec: w burdelu. A burdel- to wiadomo, smak ryzyka, trochę zabawy, przejawianie pierwotnych instynktów. Płaci- dostaje. Funduje- ma na jakiś czas.
Tymczasem królewna słodko sobie śpi. Z zewnątrz napływają jakieś informacje. Gołębie pocztowe dawno już do lamusa odfrunęły, teraz to facebook głównym źródłem informacji. Zaczyna się koszmar, tylko Freddiego Krugera brakuje. A w zasadzie to i się pojawia, tylko zamiast noży na palcach jakieś takie nieudolne tipsy własnej roboty ma. Rycerz dzielnie dryfuje przez świat z tym Freddiem, dołączając świeże fotki, niech znajomi widzą. Ale Freddie to potworek, nie pedofil, acz też ma za uszami… rogi. A właściwie przyprawia je i chwilę później już fotki z kolejnym rycerzem wrzuca. Oh, jak miło. A książę? Książę z podkulonym ogonem, którym wymachiwał tak dzielnie niczym mieczem w tych wojowniczych wyprawach, powraca. Oczywiście zapomniał o wszystkich danym wcześniej obietnicach, zapomniał, jak wojował. Książę cierpi na młodzieńczego Alzheimera. Na krótko śpiewa kołysankę, znowu usypia czujność. Ale, że durny, że aż słów nawet najbardziej wygadanemu brak, to sam pod sobą doły kopie. Halo, księciuniu! Wojna się skończyła, a ty w okopach siedzisz? Oj, sumienia tak nie zakopiesz. Z tych okopów granat rzuca. Podobne granaty na chodnikach, gdzie właściciele czworonogów wyprowadzają, bo ciężko w jakieś mniej uczęszczane miejsce iść. I smrodek królewnę budzi…
Wiersze- od 17.12.2010 koszmar, noc, poezja, sen, tango, taniec, walc, wiersz, Wiersze 11:40 am
W masce z marzeń
Do tańca poprosił
Tęczówkami z wyobrażeń
Ozdobione szklane miał oczy
Powieki z gipsu
I uśmiech odlany
Rękę do twarzy mojej przytknął
W miejscu przystanął
Niczym figurka z porcelany
.
A orkiestra walca grała
W następnym tangu obiecał prowadzić
Chociaż nie chciałam
Pozwoliłam słowom się zwadzić
.
Minęło pół nocy
Sen dobiegał końca
Inni tancerze ochoczo
Przed wschodem słońca
Do tańca namawiali
Już nawet bez maski
Z prawdziwymi twarzami
Wkupić się chcieli w skromne moje łaski
.
Już kapela gra utwór końcowy
Tango z nutą żałoby
Pan w masce pannę zabawia rozmową
Choć mnie ma za sobą
Już pora na przebudzenie
Ze snu pięknego koszmar
Już słońca budzą mnie promienie
Tymczasem pannę tę poznał
I chwyta mnie znów za rękę
Pani pozwoli
Nie zapomnę więcej
I prowadzi powoli
Lecz zaczepia inne tańczące
Nad parkietem unosi się mgła
Powietrze duszne gorące
W koszmarze znów trwam
.
Pozwól pozwól mi się już obudzić
Nie chcę przespać tych lat
To nie mój sen bym się w nim miała trudzić
Twój smutek orkiestra gra
Nie dam się więcej prowadzić
Gdy wymyślasz kroki
Gubię się w nich i zanim
Zapamiętam twoje te skoki
Zmieniasz scenariusz
Swojej ballady
Przestań już
Mnie w niej obsadzać
Wiersze- od 17.12.2010 poezja, prawda, prawdy, wiersz, Wiersze 4:49 am
Ile ludzi tyle prawd
Każdy z nich swą własną ma
Więcej wiedzieć o mnie chcesz
Lecz ocierasz się o mgłę
.
Pytasz wyobraźni swej i innych
Już mnie nienawidzisz
I nie szukaj winnych
Ślepy jesteś
Nic nie widzisz
.
Idziesz za wygodą
Bo tak trudno porozmawiać
Łatwiej czyjąś dążyć drogą
Czyjąś myśl rozsławiać
.
Widzisz tylko co na zewnątrz
A tu uśmiech emanuje
Spokój żart też czasem
A tam wewnątrz
W głowie się kotłuje
Między ciszą a hałasem
Opowiadania kot, opowiadania, opowiadanie, opowieść 9:53 pm
Siedziała na łóżku pośród sterty porozrzucanych kartek. Na jednej z nich lekko kreśliła ołówkiem zarys jesiennego krajobrazu. Usiadł obok niej i zaczął się wpatrywać w kolejne kreski. Gdy jej ręka tak tańczyła częściowo podparta o ten mały patyczek z grafitem w środku, położył łapkę na skrawku szkicu. Jakby chciał zaznaczyć swoją obecność.
Popatrzyła na niego. Wesoło potrząsnął główką, poruszał uchem. Hej, nie martw się, zawsze masz mnie, mówiły jego wielkie, jasnozielone oczy. Uśmiechnęła się, podrapała go po karku. Zaczął z siebie wydobywać kojący, warczący dźwięk, wyprostował łapy i otarł mordką jej dłoń.
Lubiła się budzić obok niego. Zazwyczaj spał obok zwinięty w kulkę. Najpierw otwierał jedno oko i się wpatrywał, potem szedł za nią do kuchni i towarzyszył przy porannej kawie. Nie wyciągał się jak normalny kot, napinając grzbiet do góry- z wielką gracją, przy każdym kroku, wyciągał kolejną łapkę i prostował ją w powietrzu. Ten widok każdego poranka wywoływał na jej twarzy uśmiech.
Nie był jej- to ona była jego. Wiedziała, że chociaż ma różne nastroje, to i tak jej nigdy nie zostawi. Ludzie przychodzili i odchodzili- on był zawsze przy niej. Wiedziała, że gdy będzie jej smutno, przyjdzie, usiądzie obok i pocieszy. Że gdy będzie się cieszyć, on wesoło będzie skakał i biegał po mieszkaniu. A gdy ułoży się do snu, przyjdzie i wtuli swoje pręgowane futerko w jej ciało.
On rozumiał jej pasje, nigdy jakoś specjalnie się w nie nie wtrącał. Siadał obok, gdy malowała i przyglądał się, jak snuje pędzlem przy płótnie. Nawet czasami pomagał, wkładając łapkę w farbę rozprowadzoną na palecie. Gdy pisała, wiernie jej towarzyszył i kibicował. Gdy projektowała, siedział na biurku obok klawiatury, w końcu zasypiał. Ale był przy niej i to się liczyło.
Był niezwykłym indywidualistą, ale przede wszystkim wierną osobowością. Koty nie są fałszywe, koty po prostu mają swój charakter i wyczuwają ludzi. I chociaż czasami się obrażają, to zawsze wybaczają, jeśli poszło o drobnostkę. Chodzą własnymi drogami, ale tak naprawdę lubią mieć jakiegoś towarzysza, do którego będzie można zamiauknąć, gdy milczenie zacznie ciążyć.
Czuła się dla niego ważna. Cieszyła się, gdy okazywał swoją wdzięczność za pełną miseczkę, gdy koił jej smutek cichym mruczeniem i gdy swoim psoceniem przerywał melancholię. Nie oceniał ani jej, ani jej postępowania. Po prostu był obok. Była z nim powiązana tak silną więzią emocjonalną, jak z żadnym człowiekiem. Ale w końcu on nie był człowiekiem- był tylko i aż kotem…
Opowiadania dystans, emocje, miłość, obojętność, opowiadania, opowiadanie, rozmowa, rozmowy, studia 5:45 am
Marta była jakby nieobecna. Owszem, kontaktowała bez żadnych przerw w dostawie prądu z mózgu, żadnych zakłóceń, skoków napięcia… Po prostu nie Marta. Nie żywe srebro, które błyskało co chwilę w innym miejscu i wydawało odgłosu stłuczenia jakiegoś przedmiotu. Zdystansowana, zrównoważona, trochę melancholijna.
Siedziała w kuchni i w skupieniu obierała zielone jabłko, przyglądając się owocowej serpentynie, która powstawała.
-Marta- zagadał Krzysiek, wchodząc do pomieszczenia. –Zaczynam się o ciebie obawiać.
Zatrzymała wbity nóż w miąższu, podniosła brązowe oczy.
-Ale o co chodzi?- spytała.
-Jesteś jakaś… – zaczął.- Jakaś taka…
-Jaka?- wtrąciła mu się w słowo.
-No nie wiem. Po prostu dziwna. –ocenił.- Jesteś za spokojna, jakby bez emocji.
Usiadł naprzeciwko niej, przy małym, nieco zdezolowanym stolikiem. Pierwszą czynnością, przy wprowadzeniu się do mieszkania, wszyscy jednogłośnie wyrzucili wszystkie te ohydne ceraty. Student może i nie za bogaty, ale w jakichś warunkach egzystować winien.
-Znasz to uczucie?- zamyśliła się na chwilę.- Zakochujesz się. Targają tobą wszystkie możliwe emocje. Gdy widzisz tę osobę, dzieje się z twoim ciałem coś dziwnego. Przechodzi ciepło po wszystkich narządach, serce bije ci szybciej, nogi i ręce drżą, nie jesteś w stanie z siebie wydusić słowa… Nic o niej nie wiesz, ba, nawet wcześniej ci się w ogóle nie podobała.
-Z autopsji nie- rzucił. –Ale jak na ciebie patrzałem, jak się męczyłaś…
-A później, gdy druga osoba to już wie- kontynuowała, -zaczyna traktować cię z góry. Pokazywać ci, że tobą włada, gra na twoich emocjach. Kochasz i zaczynasz nienawidzić. Ostentacyjnie zapomina o twoich urodzinach, choć ty o niej pamiętałeś w taki dzień. Ale każdej innej osobie życzy wszystkiego najlepszego. Dla każdego jest miła, dla ciebie chamska. A potem nic nie pamięta. Przy znajomych udaje, że cię nie zna, potrafi cię wyśmiać, gdy się do niej odezwiesz i dogryzać, że przecież to ty udajesz, że jej nie znasz. Pokazuje ci, że może mieć każdą, a gdy ta „każda” kopie ją w tyłek, wraca sobie jak gdyby nigdy nic i znowu zaczyna jakąś chorą gierkę.
-Marta, ja ci mówiłem, że Adam to kretyn.
Marta uśmiechnęła się lekko i zaczęła bawić skórką od jabłka. Jej wewnętrzna część zaczynała już powoli zmieniać kolor na ciemniejszy.
-W pewnym momencie kompletnie się załamujesz i pytasz się, o co jej chodzi. Wymija się, omija tematy. Wiesz jak to boli?
Krzysiek milczał, wpatrywał się w małą posturę z owocem.
-I wiesz co? Przychodzi taki dzień, że nic kompletnie nie czujesz. Patrzysz na to wszystko z dystansem. Ta osoba już nie jest taka idealna, jak ci się wydaje. Jej wszelkie bolesne teksty nie są ani raniące, ani śmieszne. Po prostu są. Jest ci to obojętne. Wreszcie dostrzegasz jej wady, ale jakoś nie wywołują już u ciebie żadnych emocji.
-Marcia, wiesz przecież, że jesteś zbyt wartościową dziewczyną…
Uśmiechnęła się, tym razem szerzej. Pomiędzy pełnymi ustami zalśniły równe zęby.
-Wiem- przytaknęła. –Wiem, Krzysiu. Nareszcie to zrozumiałam. I po prostu zobojętniałam. Po prostu ktoś, do kogoś kiedyś czułeś taką falę emocji, ktoś, przy kimś nie potrafiłeś się zdystansować, ktoś, przy kimś nie byłeś sobą, jest dla ciebie nagle zwykłym przechodniem, który po prostu gdzieś tam sobie idzie. I już nie obchodzi cię, gdzie i dokąd. Nie obchodzi cię, czyim tak naprawdę zdaniem się kieruje. Nie obchodzi cię jego niezrównoważenie i niezdecydowanie. Masz gdzieś jego problemy, nie chcesz już mu na siłę pomagać. Po prostu odnajdujesz siebie…
Obrazy marylin, marylin monroe, monroe, obraz, Obrazy, portret, rysowane, rysunek, szkic, szkice, szkicowane 4:04 pm
Opowiadania odległość, opowiadania, opowiadanie, proza, rozstanie 3:32 am
-Będziesz czekać? –spytał spokojnym, nieco tajemniczym głosem.
Chwilę milczała i patrzyła mu w oczy.
-A co jeśli…- tutaj wzięła głęboki oddech.- A co jeśli nie?
Takiej odpowiedzi się nie spodziewał. Spojrzał na jej pełne smutku zielone oczy. Na pełnych policzkach malował się blady rumieniec.
-Dlaczego miałabyś nie czekać?
Wpatrywała się w niego. Nastoletnia miłostka u progu dorosłości. Jeszcze będą takich dziesiątki. Dzisiaj on jest idealny, jutro będzie ktoś inny. Jutro on będzie daleko. Pojutrze ona w świat wyruszy. A ona już się nauczyła, że jeśli coś odchodzi, to znaczy, że tak miało być i trzeba się z tą swoistą stratą pogodzić.
-Matylda?
Nie, nie będzie czekać. Rzuci się w niepewny bieg wydarzeń, niewiadome jutro, przygodę. On zaczyna nowy rozdział, zamykając tym samym kolejną opowieść w pamiętniku tej młodej kobiety. Nie to, że niczego nie czuła, bynajmniej. Nie stracił dla niej na wartości, dalej był częścią jej. Ale codziennie jakaś część się odrywa, by mogła dopasować się w to miejsce nowa. Kolej rzeczy, o której Matylda doskonale wiedziała i już od dawna nie próbowała walczyć.
-Bo i tak nie wrócisz- odparła.
-A czy kiedyś nie wróciłem?- spytał.
-A czy kiedyś mnie zostawiłeś?- zadała retoryczne pytanie.- Ty tam, ja tutaj. Na odległość żyje się w innej przestrzeni. Nie będę, przepraszam.
Odwróciła się i poszła w swoją stronę. Dylematy o pozostawaniu w miejscu, przy konkretnych osobach zostawiła sobie na kolejne dziesięciolecia, kiedy zegar biologiczny będzie tykać niczym ten w bombie, tylko to będzie ładunek estrogenowy. A kolejne lata przyjdą szybciej, aniżeli mogłoby się to wydawać. Nie miała zamiaru ich marnować na czekanie. Trudno, myślała, trochę poboli, wygoi się i przestanie. A życie ma się tylko jedno.
Minął wrzesień, zaczęły spadać ostatnie liście. W tym roku jesień przyszła wyjątkowo wcześnie, jakby chciała szybciej zakończyć upalne lato. Złote liście mieszały się z błotem. A kiedy drzewa już prawie wyłysiały, Adam wyjechał. Nie, nie była to niewiadomo jaka odległość…
Pisali do siebie jeszcze jakiś czas. Nagle w mężczyźnie obudził się poeta, przyrównujący jej włosy do kolorów jesieni. Nie znała go od tej strony i jakoś wcale jej się to nie podobało. To znaczy, jak najbardziej, jako typowa kobieta uwielbiała takie romantyczne wątki, ale… to zwyczajnie nie był ten Adam, którego znała. Tamten był wesoły, żył na kompletnym luzie, nikogo nie udawał i zawsze dopinał swojego. Owszem, czasem bywał arogancki, czasem kąsał słowem, ale właśnie takiego go ubóstwiała.
Odległość zmienia ludzi. A właściwie zmienia ich postrzeganie. Widać tylko ucinek, parę klatek z filmu. Na ogół są to te pozytywne wątki. Kreuje się postać, przyodziewa maskę na to przedstawienie, siada na widowni i obserwuje perfekcyjną aktorską improwizację. Bo to gra jest bez scenariusza, to życie zmusza…
Uncategorized głosowanie 11:38 pm
Wysyłamy sesemeska o treści G00575 na numer 7122 
Koszt to złotówka i 23 grosze, które będą częścią dofinansowania turnusów rehabilitacyjnych dla osób niepełnosprawnych. Można wysłać jednego esemeska. Kochani, głosujemy! 
Felietony fałsz, feleiton, Felietony, kłamstow, kłamstwa, mózg, woda 11:20 pm
Sody trochę za dużo, zbyt zasadowo się zrobiło, bąbelki uderzyły w punkt najczulszy. Mózg z substancji nieco plazmatycznej przerodził się w związek wodoru i tlenu. I leje nim ten, kto głowy tej właścicielem, na prawo i lewo…
Lanie wody to niebezpieczna czynność. W końcu życiodajny płyn to substancja, która występuje w trzech stanach fizycznym. Mała kałuża szybko wyparuje i pójdzie w eter. W nieco większej można zwyczajnie popłynąć. Albo zmiesza się to z ziemią i jak prosiak w błotku taplać się przyjdzie. Gdy jej za dużo- nie sztuką jest się utopić, zwłaszcza, gdy jej poziom sięgnie jakiegoś wścibskiego nosa. A jak chwyci mróz, to i pośliznąć się można. Owszem, jakiś czas wiruje się taniec towarzyski, czy też indywidualny, jak w łyżwiarstwie figurowym, ale tutaj potrzebna jest kondycja. A lód twardy, przy upadku część z dziurą do wypróżniania organizmu potłuczona. Inne części częściowo, bądź też całościowo także. I stąpanie po takim lodzi to wyczyn dla zawodowców. Wbrew pozorom jest on niezwykle cienki, a jak wody za dużo pod nim, to kąpiel w przeręblu gwarantowana. Dla morsów i innych ssaków morskich- czemu nie. Homo sapiens bynajmniej takowym nie jest.
Czasem leje, jak ciepły letni deszcz. Jak krem nivea łagodzi podrażnienia i wygładza chropowatą rzeczywistość. Piękny, romantyczny, uroczy. Ale o-oł. Awaria. Brak ciepłej wody. Kubeł lodowatego płynu z zanieczyszczeniami prosto na głowę. Niezbyt rozkoszne to doznanie. Ale nie ma to jak zimny prysznic- cóż lepszego na orzeźwienie uśpionej słodkim kłamstwem czujności, jak nie roznegliżowana prawda?
To nie śmigus- dyngus. A ten z kolei prima aprilisem nie jest. Nikt nie leje tutaj poświęconą w Wielkanoc wodą. W wodzie tej bakterie, roztocza , zarazki i cała tablica Mendelejewa. Środki chemiczne mają na celu poprawienie walorów smakowych. Łatwo się tym zachłysnąć i rozkoszować smakiem przez dłuższą chwilę. Ulepszacze działają czasowo. A gdy się płyn ten dawkuje w nadmiarze, a w tym wszystko szkodzi, łatwo się zakrztusić i wypluć z siebie cały ten życiodajny inaczej roztwór. Konserwanty w pewnym momencie wywołują odruch wymiotny i/lub biegunkę. A zatrzymać te reakcje obronne organizmu jakoś by wypadało (z pomocą nadchodzi węgiel, by zamazać prawdę i zatrzymać się jej rozprzestrzenianie).
Łatwo się taką wodą zalać. W nieboszczyka, zombie i inne straszydło. W zasadzie wywołuje reakcje podobne jak alkohol, ma zbliżone działania. Najpierw amok, zamazany światopogląd, potem, w czasie suszy język suchy i boli, bardzo boli… Bo z głowy wypłynął ten mózg w formie płynnej…
.
Ludzie, dawajcie głupsze opisy na gg, dla mnie to inspiracja!
Opowiadania impreza, imprezy, opowiadania, opowiadanie, studenci, studia, życie studenckie 10:34 pm
z serii opowiadania studenckie 
Wspomnienie roku pierwszego. Taki sentyment, gdy tytuł inżyniera niedługa przyświecać będzie zacnie przed godnością naszą… Człek nieświadomy taki jeszcze był. Rozdziewiczenie. Pierwsza rzeź niewiniątek, kolokwium, jakże to się przeżywało! Rozkosz w zwątpieniu, strach, przyspieszony puls… Pełna chemia, choć nie nasz to kierunek.
Takiemu podrostkowi, co sięga już nieco wyżej niż źdźbła trawy przydomowego trawnika i co ten trawnik widzi raz na jakiś (nieco dłuższy) czas (by ponabierać wałówki w słoikach roboty kochanej mamusi), to nieco wolność uderza w centralny układ nerwowy. Chce się bawić! Nie ma smyczy! Nikt kagańca nosić nie każe!
Idzie to na pierwsze balety. O tak, pamiętam je doskonale. Poznałam takiego kolegę o wysokim poziomie intelektualnym, znacznie niższym levelu kulturalnym. Wymiana zdań, formułowanie argumentów, wygrana bitwa słowna, o zgrozo (dla niego), przy jego szanownych towarzyszach, również samcach. My, dzielne samice… I druga impreza, gdy na parkiecie wiłyśmy się z gracą żmij pełzających po terenie piaszczystym.
-Tomek za tobą- poinformowała Paulina, ówczesna ma współlokatorka.
Wzruszam ramionami, gestem, by jak najbardziej zalotnie z tyłu wyglądać, wnętrzności gotują się mi i smażą, oczy z wściekłości z orbit wyłażą.
-Matylda…- chwyta mnie za ramię Tomasz.
Nieco wyższy, emanujący pozornym urokiem osobistym, zadufany w sobie, egocentryczny, o wybujałym ego, początkującej łysinie. Brązowe włosy na żel, uśmieszek od ucha do ucha, jednak mimika jego okrągłej twarzy zdradza nutę fałszywości. Mięśnie w okolicach kości policzkowych jakby nienapięte, zielone oczy bez wyrazu.
-Spadaj- rzucam na odczepnego.
-Matylda, słuchaj- nie daje za wygraną.
-Spadaj- ponawiam polecenie. –Ślepy jesteś? Trzeźwa jestem.
-Matylda- ten znowu swoje. –Słuchaj, głupi wyszło ostatnio…
-Czy ty naprawdę jesteś ślepy?- pytam już z dużą dawką arogancji.- Jestem TRZEŹWA i nie będę z tobą konwersować.
-Matylda, chodź na drina, pogadamy…
Moje odpowiedzi utrzymywane były cały czas w jednakowym tonie, rytmie i melodii. Ale w końcu dałam się namówić. Wzięłam ze sobą (niezbyt zadowoloną) Paulinę.
Jakże miło nam się rozmawiało! Tylko Paulina zachowywała trzeźwość umysłu, permanentnie odmawiając spożycia serwowanego przez Tomka i jego towarzyszy alkoholu, stanowczo twierdząc, że z wrogami nie pije.
Było uroczo, ochoczo i jakże miło. Ale Paulina chwile te ukróciła, zabierając mnie na stancję. Ból psychiczny i fizyczny, kac morderca łapać za głowę zaczął i nią potrząsać…
Opowiadania akademik, akademiki, alkohol, impreza, opowiadania, opowiadanie, studenci, studia, użwki, życie studenckie 9:56 pm
opowiadanko studenckie
My, studenci. Puch wśród pierza dorosłych marny! Zbici w akademikowym pokoju, na stole trzy rodzaje chipsów z Biedronki, jakieś sałatki przygotowane przez rodzynki politechniki w postaci płci pięknej (a w ostatnich czasach ciasto uczelni technicznych przyjmuje formę bakaliową), kilka butelek z napojami zawierającymi związki alkoholowe- ile to związków pod ich wpływem powstało! A później kace, moralne i fizyczne… Mamy imprezę!
Początki zawsze takie rozproszone, elementy niedopasowane, każdy inny, zdawałoby się, że tych puzzli nie da się poskładać. Ale trochę bąbelków, trochę dezynfekującego gardło napoju i od razu atmosfera się ociepla, jak środek fizyczny układu pokarmowego. Siedzimy, śmiejemy się, bawimy w najlepsze. Dobre złego początki, wstawiając wątek pesymistyczny…
Gdy anegdotom i dowcipom koniec przyświecał, a kolega Marek w kącie przy szafie już się rozmarza i poczyna odpływać na statku marzeń w krainę snu, odlatując na szerokich jego skrzydłach, postanawiamy w ramach otrzeźwienia naszych umysłów wybrać się w większe, bardziej anonimowe towarzystwo. W końcu jesteśmy przyszłą elitą intelektualną naszego wspaniałego narodu! Nawet Piłsudski tak się o nim wyrażał, przecież (abstrahując od tego, że ludzie to hm… w wersji dla dzieci takie panie, co sprzedają swe fizyczne atuty).
Ciągnąć Markowate zwłoki idziemy w kierunku nieco bliższych baletów. Nie za długa to droga, ale ciemno już i ślisko też. Nocne nie kursują z częstotliwością, jaką sobie życzymy, a taksówka pod koniec miesiąca to wydatek nie na studencką kieszeń. Podróżujemy naszym permanentnym, cielistym środkiem transportu.
Marek zatrzymuje się w połowie drogi. Szarych Szeregów, on sam szary i mało wyraźny, chociaż ciemność dookoła, a oświetlenie odlatarniane ma to do siebie, że przedstawia niedoskonałości w trochę wyidealizowanym świetle. Ale Marek to postać jak najbardziej specyficzna.
-Ty, Matylda- rzecze Ewka. –Podtrzymaj Markowi kudły, bo chyba coś się zadzieje…
-Niech to Krzysiek zrobi- wskazuję na kolegę.- Ja jestem za mała.
Istotnie, mój wzrost to metr pięćdziesiąt w kapeluszu i na szpilkach, a Marek to takie wyrośnięte stworzenie. W efekcie w towarzystwie jego zacnej osoby wyglądam trochę jak Flap przy Flipie.
Krzysiek podchodzi, łapie długie, ciemne, nieco pofalowane (jak ich właściciel) włosy. Marek chwyta się latarni, pochyla swe ciało… Tak, teraz właśnie rozumiem, dlaczego związek frazeologiczny puścić pawia został uformowany tak, a nie inaczej. Różnorodność barw na kontrastującym śniegu przypomina trochę witraż w oknie kościoła gotyckiego. Ma w sobie swój urok, gdy zapomni się, czym tak naprawdę to jest… Jak pawi ogon, są nawet oka (tak, staram się nie myśleć, że to połowicznie przetrawione składniki sałatki mojej roboty).
-Już?- troskliwie pyta Krzysiek.
Pada jeszcze kilka epitetów, nieistotne jakich. Marek powoli zaczyna wracać do swojej postaci. Idziemy dalej, nawet mu humor powraca. Co prawda, w żaden sposób i za daleko jakoś nie oddalił się, ale Marek w stanie półtrzeźwym taki zabawniejszy, aniżeli w stanie bardziej nietrzeźwym.
Panowie w niebieskich mundurach podjeżdżają niebieskim skunksem z białym paskiem. Wylegitymować chcą, bo tak nam niewyraźnie z oczu patrzy. Pierwszy ogień, pocisk- Mareczek!
-Dowodzik poprosimy.
Marek wkłada swe lekko zwiotczałe dłonie do kieszeni, wyciąga jakieś papierki, podaje policjantowi…
-Pan potrzyma- mówi, wkładając w dłonie jego kilka śmieci.
Ponownie nurkuje w zagłębieniach swych spodni. Podaje policjantowi wszystko, co ma, następnie sięga do kurtki. Wyciąga mały woreczek z wysuszoną zieleniną i dowód i daje panu stróżującemu…
Marek jedzie na komisariat. A my? My wracamy po przeszukiwaniach do akademika…
Opowiadania miłość, opowiadania, opowiadanie, zakochanie, związek, związki 9:19 pm
Opowiadanie- wersja skrócona
Uśmiech jego szelmowski. Postura jego poniekąd gigantyczna. W oczach mieniących się odcieniem błękitu paryskiego wybujałe rogi. Para z nosa, jak byk patrzy z ukosa, czerwona płachta. Ja. Nie, nie, nie na czerwono, bo to w stylu raczej nie moim codziennym, raczej odświętnym. A dzisiaj dzień do celebrowania żaden. I ja nie święta, bardziej szurnięta, acz pozory poważnej, zrównoważonej kobiety zachowywać się staram na każdym kroku.
Wzrok pod kątem ostrym. Pod nosem coś mamrocze, przymruża oczy. Poprawia jasną czuprynę. Z jednej strony mam ochotę zwyczajnie, kokieteryjnie podejść do niego i… palnąć mu w łeb. Żeby zatoczył jak nie koło, to przynajmniej coś o kształcie eliptycznym. Albo kopnąć go w miejsce nóg wyrastania, gdzie kręgosłup wieńczy się kością ogonową. Ale z drugiej… Rozpływam się jak mydło pod prysznicem. Cieplutkim prysznicem.
Kubeł zimnej wody, choć to nie lany poniedziałek. Albo awaria w dostawie energii. Nieistotne. Przechodzi, kąciki ust wędrują w stronę tych cholernie błękitnych oczu, udaje, że częściowo nie widzi. A częściowo zerka. Kij ci w ucho, myślę sobie.
Udaje niedostępnego. Przychodzi co do czego, gapi się jak cielę w malowane wrota. I to na fluoroscencyjne kolory, jakby przyzwyczajony do widoku miedzy neonów nigdy nie ujrzało. Jakieś tiki, zdecydowanie nerwowo- bojowe, trochę nieudolne. Jakiś tekst, wzięty od tyłu, bo do przodu ciężko to przypasować…
Rola moja. Odwrócić się na pięcie. Byleby na tym zakręcie równowagi nie stracić, co przy mojej koordynacji (psycho)ruchowej to i tak nie lada wyczyn (mnóstwo tego przyczyn, rozprawiać się nie będę). I nagle słyszę imię swe z ust jego pełnych:
-Matylda!
Udaję, że nie słyszę. W środku jelita mi się trzęsą, wątroba kołysze… Ale muszę być twarda, wmawiam sobie. Zwieracze muszą trzymać, żeby się nic ze mnie nie wylało. Nie można być nadto wylewnym. Jeszcze jakiś przelew mi by do mózgu poszedł, nabrawszy zaskakującego tempa.
Gramy dalej. Czasami moimi kartami. Czasami jego. Wystają mu te papierki z mankietów. Nawet nie stara się ich jakoś specjalnie ukrywać. Każdy jego ruch jest do bólu przewidywalny, jak na samca przystało. Co więc w nim takiego wyjątkowego?…
Uncategorized wierszyk 12:23 am
Konkurs na Bloga Roku 2010
Wysyłamy sesemeska o treści G00575
na numer 7122
Koszt to złotówka i 23 grosze, które będą częścią dofinansowania turnusów rehabilitacyjnych dla osób niepełnosprawnych.
Kochani, głosujemy!
Uśmiecham się uroczo,
emanując swym oryginalnym stylem.
Ten raz, jakże ochoczo,
Proszę o uwagi chwilę!
Kokieteryjnie i zalotnie
trzepocę rzęsami,
Spojrzenia rzucam słodkie,
Kuszę słowami;
Wyślij SMSa,
zagłosuj na moje tworzenie,
sprawa przyspiesza,
Pomóż i broń moje mienie!
Będę wdzięczna do zgonu,
Na numer 7122- siedem-jeden-dwa-dwa
Pisz G00575 (gie-zero-zero-pięć-siedem-pięć), by mnie obronić
Teraz, tak!
Felietony egzamin, egzaminy, felieton, Felietony, obsesja, sesja, student, studia 4:05 pm
Skrada się z szelmowskim uśmieszkiem. Zapowiedziała się przecież, chociaż gościem jest nieproszonym. I wygonić nie wypada, od początku semestru swym widmem terroryzowała. Zapuchnięte oczy, uczy się człek po nocy. Obsesja. Nadeszła… SESJA!
Tempo, tętno, wszystko przyspiesza. Żółte (lub kolorystyką niewiele się różniące) papiery z dziekanatu, cyrografy, na których zbiera się podpisy osób inteligencją wyżej postawionych. A nie najchętniej składają swe cenne autografy. I złapać go! Niczym psychofani, studenci zatrwożeni i zrezygnowani, acz zdeterminowani czekają pod wykładowcy drzwiami.
Uśmiecha się złowieszczo. Obwieszcza swą obecność, na każdym kroku podstawia haka, na którym młody człowiek ma ochotę się czasem powiesić, zwyczajnie. I zakończyć żywot swój jak bohaterski Janosik. Ale duch walki, w czasie tym trwożnym wybudzony, nakazuje walczyć do ostatek sił.
Jak co semestr zaskoczyła. Jak drogowców zima. Nawet bardziej, spektakularniej.
W bałaganie nurkowanie. Bo na pewno nie spanie, na ten luksus nie można sobie teraz pozwolić. Zamiast poduszek- książki. Zamiast kołdry- stos notatek. Zamiast ukochanego/ukochanej- laptop (no, akurat ten moim wybrankiem od dłuższego czasu, także w tym przypadku nie robi mi to jakiejś specjalnej różnicy, grunt, że nie pieści- prądem).
Poziom adrenaliny wzrasta z każdą chwilą, a te coraz krótsze zdają się być. Trzyma w napięciu, jak organizm przed miesiączką. Horror w 3d. Dopamina, serotonina i endorfiny jakby opuszczają spustoszone ciało. Chciałoby się, oj chciało, przez chwilę rozerwać. Ale rozrywane są niestety tylko nerwy. I fruwają strzępy…
A po sesji, po obsesji. Spokój, chwila ciszy. Minutą milczenia uczcijmy jej uśpienie. Nowy semestr… Można pofolgować- emocje przyjdą znów, niebawem…
Obrazy dziecko, obraz, obrazek, Obrazy, portret, rysowane, rysunek, rysunki, szkic, szkice 2:26 pm
Wiersze- od 17.12.2010 fala, marzenia, marzenie, ocean, poezja, statek, wiersz, Wiersze, złudzenia, złudzenie, żeglarz 3:11 am
Dryfujesz po mgle
Samotny żeglarz
Na tratwie z marzeń
Budować chcesz
Nową łajbę
Z nagich wyobrażeń
Już na horyzoncie statek
Widmo twoich wspomnień
Choćbyś zachłysnął się
Ich czarem
Nigdy nie zapomnisz
Choć widzisz go
I uśmiech na twarzy kapitana
Teraz jesteś rozbitkiem
W snach uwikłanym
To fala cię zniosła
Złudne uniesienie
Błądzisz po oceanie myśli
Między nadzieją
A zwątpieniem
Wiersze- od 17.12.2010 lalka, poezja, pozory, wiersz, Wiersze 1:50 am
Wiatr szklane muska oczy
To ich blask tak zauroczył
Chmury cień i łez odbicie
Gdzieś tam w środku
Serca bicie
Chociaż z porcelany jak i twarz
Szukasz głębiej
Podróżujesz pośród wspomnień
Zaglądając do tajemnic
Maska na bal
Bez nut ktoś gra
Z chmur orkiestra
A gdy każesz jej zaprzestać
I dopiszesz słowa
Rysa pod powieką
Pęknie kroplą osłabiona
Może na to czeka
Może schować zechce się
W ramionach
Wiersze- od 17.12.2010 chwila, milczenie, myśl, myśli, poezja, sen, serce, wiersz, Wiersze, śnienie 10:46 pm
Zza zamkniętych oczu
Myśl popłynie jako łza
Po policzku tocząc
Kręty życia ślad
.
Zza milczących ust
Cichy jęk się przedostanie
Kilka z duszy nut
To o pomstę jest wołanie
.
Z zamkniętego serca
Dawno już jak głaz twardego
Krew przepłynie w zimnych żyłach
Zanim spytam znów dlaczego
Zanim zniknie chwila
Czy ja znowu śniłam?
Reklama :) Aukcje Reklama
